Soms horen we zomaar van de ene op de andere week dat gemeenteleden ziek zijn geworden, of zelfs ernstig ziek. Het leven kan in korte tijd een heel andere wending nemen. Als kerkenraad waarderen we het wanneer zulke omstandigheden met ons worden gedeeld. Daarvoor zijn we immers gemeente van Christus: om met elkaar mee te leven in vreugde en verdriet, en om elkaar op te dragen in het gebed. Vaak wordt gezegd: elk huis heeft zijn kruis en elk hart heeft zijn smart. Dat is waar. Maar hoeveel weten we eigenlijk van elkaar? Het delen van zorgen en verdriet heeft niets met nieuwsgierigheid te maken. Integendeel. Juist wanneer we weten wat er speelt, kunnen we met elkaar meeleven, voor elkaar bidden, een kaartje sturen, een bezoek brengen of gewoon even appen of bellen. Wie verlangt er in moeilijke tijden niet naar een arm om de schouder, een luisterend oor of een woord van bemoediging? Toen ik hierover nadacht, moest ik denken aan een verhaal uit het boekje “In Zijn spoor” van ds. H.J. van der Veen. Het gaat over de bewoners van een straat die met elkaar afspreken om allemaal hun kruis buiten de deur te zetten. Ze kenden elkaar goed, maar wat ieder persoonlijk aan verdriet, zorgen en beproevingen droeg, wisten ze nauwelijks. Door hun kruis zichtbaar neer te zetten, hoopten ze elkaar beter te begrijpen en misschien ook te kunnen helpen. Op de afgesproken dag stond bij ieder huis een kruis tegen de voorgevel. Alleen bij de fietsenmaker ontbrak het. De mensen zeiden tegen elkaar: „Dat hadden we wel gedacht. Die man heeft een goedlopende zaak en in zijn gezin gaat alles voorspoedig.” Toch besloten ze het hem te vragen. Toen ze bij hem aanklopten en vroegen waarom er bij hem geen kruis voor de deur stond, antwoordde hij eenvoudig: „Mens, mijn kruis is zo groot, dat ik het de deur niet uit kan krijgen.” Wie had dat ooit gedacht?
Het herinnert ons eraan hoe weinig we soms weten van de strijd die een ander voert. Achter een glimlach kan verdriet schuilgaan. Achter een druk leven kunnen zorgen verborgen liggen. Laten we daarom oog en hart voor elkaar houden. Laten we onze lasten niet alleen dragen, maar ze waar mogelijk samen dragen, zoals de Schrift ons oproept: „Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus.” En bovenal mogen we zien op Hem Die het zwaarste kruis heeft gedragen. Bij Hem is troost voor bedroefden, kracht voor vermoeiden en genade voor zondaren.

‘k Klem mij daarom aan Golgotha’s kruis
tot de Heer komt en met Hem het loon,
als die grote dag aanbreekt en Hij ons dat kruis
dan verwisselt voor d’ eeuwigheidskroon.

Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad