Ida Gerhardt (1905-1997) is de auteur van meestal ernstige gedichten. Zij heeft een zwaar leven gehad. Des te meer trof mij het gedicht “Het schip”, dat in een lichte trant iets weergeeft van haar jeugdherinneringen.

Het schip.

Er kwam een schip gevaren;
het kwam van Lobith terug,
met grint en rivierzand geladen.
Het richtte zijn boeg naar de brug.

De scheepsbel was helder te horen,
de brugwachter kwam al in zicht;
een halfuurslag viel van de toren.
Het schip voer door schaduw en licht.

Met boegbeeld en naam kwam het nader,
De ophaalbrug ging omhoog;
een deining liep door het water
dat tegen de schoeiing bewoog.

Er stond een kind op de kade
-Ik was het, ik was nog klein-
Het had niets meer nodig op aarde
om volkomen gelukkig te zijn.

Met een vriendelijke vakantiegroet,
uw ds. J.A.H. Jongkind.