Het Pontje. De ouderen onder ons herinneren zich dat nog wel. Die pontjes in Gelkenes, Streefkerk, Nieuw-Lekkerland en Kinderdijk. Vele keren op een dag voeren ze heen en weer, van de ene oever naar de andere. Regen of zonneschijn, de veerman was er altijd. Mensen uit de omgeving vertrouwden hem. Hij kende het water, de stroming, de wind. En belangrijker nog: het pontje was verbonden aan een stevige kabel, diep verankerd aan beide oevers. Soms leek het alsof het pontje af zou drijven. De stroming trok eraan, stormen duwden het opzij, en de wind joeg het heen en weer. Maar hoe wild het water ook werd, het pontje dreef nooit écht weg. De kabel hield het vast, onzichtbaar onder de golven. Onlangs liep ik weer langs de Lek. Het pontje was er niet meer — vervangen door een moderne veerboot. Maar in mijn hart denk ik vaak terug aan dat oude bootje. Aan het vertrouwen dat ik voelde, zelfs als ik de overkant nauwelijks kon zien door de mist. Soms gaat ons leven door een moeilijke periode en lijkt de toekomst als een dichte mist — dan komt dat beeld terug. Het pontje. De kabel. En ik denk: Zo is het ook met mijn geloof. Ook als alles lijkt te wankelen, ook als het leven trekt en duwt, ben ik verbonden met Jezus. Ik zie Hem misschien niet altijd, de storm is soms luid. Maar er is een kabel, sterk en onbreekbaar — Zijn hand die de mijne vasthoudt. Als ik aan het pontje denk, denk ik aan Hebr. 10. Jezus Die de verbinding legt tussen hemel en aarde. Wat heeft het de Heiland gekost om die tot stand te brengen… Door de diepte van Golgotha, door de duisternis van de dood. Maar Hij kwam aan de overkant! Als je dan in de Bijbel leest van die heerlijke beloften, dat Hij ons zal brengen waar Hij is, dat wij die weg naar de andere zijde niet alleen hoeven te gaan, dan zie ik weer die kabel… Die wonderlijke verbinding: het zijn Zijn beloften, het is Zijn werk. Een anker dat veilig en vast is. Aan het eind hoef je ook niet te springen. De verbinding loopt door. Door de stroom van het leven, door het diepe water van de dood. Hij is immers door Jezus Zelf verankerd. Dan kan ik weer glimlachen. Niet omdat alles opeens goed is, maar omdat ik mag weten: Ik kom veilig aan de overkant. Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad