Christiaan had buikpijn, verschrikkelijke buikpijn. Zijn moeder vertrouwde het niet en ging met hem naar de HAP. De dienstdoende huisarts had al gauw in de gaten wat er aan de hand was: een acute blindedarmontsteking. Opereren dus. Een half uurtje later werd Christiaan op zijn bed naar de operatiekamer gereden. Een arts en een vriendelijke zuster stonden al op hem te wachten. “Christiaan, zei de lieve zuster, we gaan je nu een spuitje geven en dan ga je slapen”. Christiaans ogen werden groot. ‘Ga ik slapen? Dan ga ik eerst bidden’. Hij liet zich van de operatietafel glijden en ging op zijn knietjes zitten. Hij vouwde zijn handen en bad: ‘Heere, ik ga slapen, ik ben moe. ‘k sluit mijn beide oogjes toe. Heere, houd ook deze nacht, over mij getrouw de wacht…’ Sprakeloos stonden de dokter en de zuster te luisteren. Die avond ging er een oudere man voor het eerst in zijn leven op de knieën. Hij bad: ‘Heere, maak mij als dat jongetje dat ik vandaag geopereerd heb…
Hartelijke groet,
De kerkenraad