Ga naar de inhoud

Ten slotte

Dat Brandwijk een pareltje is in het hart van de Alblasserwaard is alom bekend. Een bijzondere plek in ons dorp is ‘de Donk’. Als je op deze hoogte staat en om je heen kijkt, word je stil. Zoveel water, zoveel landerijen, groen en vogels. Maar het is vooral de rust en de stilte die je raakt. Je komt diep onder de indruk van Gods mooie schepping. Wat ook opvalt als je er rond kijkt, zijn de vele kerktorens die je in de omliggende dorpen ziet staan. Eenvoudige, kleine torens, maar ook monumentale bouwwerken. Wat moeten die kerken sterk zijn. Zware stormen en hagelbuien hebben er tegenaan gebeukt. Ze hebben stand gehouden in de hitte van de zomers en de ijzige kou van de winters. Trouw wijzen de torens omhoog naar de levende God. Een zichtbare prediking om te bedenken de dingen die boven zijn. En al die kerken hebben één ding gemeen: ze zijn elke zondag open om ons de weg te wijzen naar het eeuwige leven. Salomo vergelijkt de Naam van de Heere met een sterke toren. De Naam van Hem die is zoals Hij heet: een veilige toevlucht, een onneembare vesting. Hoe kom ik in deze toren? Salomo wijst de weg (Spr. 18:10): erheen lopen, Zijn Naam aanroepen, je vastgrijpen aan Zijn beloften. Zullen we zondag weer plaatsnemen onder de toren? Van harte Gods zegen toegewenst, van huis tot huis,
De kerkenraad