Op 4 nov. j.l., de dag dat haar schoonzoon en dochter, Arie en Marianne van der Spek-Korporaal, hun derde zoon in China overgedragen kregen, is in Gorinchem in het ziekenhuis mevr. Magrietha Korporaal-Rozendaal overleden. Zij werd 78 jaar. Wij condoleren haar man en kinderen van harte met dit verlies. De laatste keren dat ik haar bezocht, had ze het steeds over China en dat ze altijd wel heel huiselijk was, maar dat ze daar wel mee naar toe had willen gaan. Zo was ze op de adoptie van de kleine Fu Tang dus zeer betrokken. Ik herinner me een gesprek van al een 10 of 12 jaar geleden waarin het er over ging, dat de wereld (ook de kerkelijke wereld en de wereld van je eigen familie) niet die kant vaak op gaat die wij graag willen of die wenselijk lijkt. Het was een spannend gesprek. Maar er kwam ineens een groot vertrouwen en een stille vrede toen we er elkaar aan herinnerden, dat er één uiteindelijke zekerheid overblijft: dat God ook nu de God nog is van Zijn Woord. Het was de afgelopen jaren voor u, meneer Korporaal, en voor uw vrouw een moeilijke tijd. Het hielp, dat u als kleine familiekring zo`n hechte verbondenheid hebt. Het was met mevr. Korporaal vaak een beetje dubbel. Aan de ene kant hield ze zich van haar leefomgeving soms wat afzijdig, maar ze was aan de andere kant soms ook verbazend “open”. Toen ik in het ziekenhuis, toen ze nog aanspreekbaar was, zei: ”We weten niet hoe het verder alles gaan zal, maar mag uw vertrouwen op God staan?”, beaamde ze dat. Daar zijn we blij om. Ons sterven is, als wij geloven, geen betaling voor de zonden, maar een afsterving van de zonden (vgl. H.C. 16 vraag en antwoord 42). Pijn te hebben is erg, maar het ergste is de zonde. Maar daar komt wanneer ik sterf een eind aan. Aan de wonden en de pijn komt er een einde; aan de raadselen van het leven komt er een einde. En ook aan mijn ontoereikendheid en aan mijn kracht komt er een einde. Maar zo gaan wij over tot het leven voor eeuwig bij God. “Door U, door U alleen, om `t eeuwig welbehagen!” (Ps.89:8; berijmd).