Op 17 april jl. is uit ons midden weggenomen mevr. Janna Stoel-Ooms die de laatste tijd verbleef in het “Gasthuis” in Gorinchem, vlakbij haar dochter Nel. In 1980 was Janna`s man, Jan Stoel, overleden in Bussum bij een ongeluk op zijn werk. Janna is dus 39 jaar weduwe geweest. In de Bijbel betekent dat getal “bijna veertig, bijna een mensenleven”. U als kinderen weet nog goed wat een schok dat dat was. U stimuleerde ze, ondanks wat het voor u zelf als twintigers ook moet geweest zijn, om weer er even uit te gaan en om weer te proberen te leven. “Al gauw”, staat er in mijn aantekeningen, “Ging ik weer naar de kerk”. Daar zocht Janna haar troost. Enige jaren geleden alweer was ze er dichtbij om in het openbaar haar geloof te belijden. Ze zou graag dat hebben gedaan. Maar ze vond er zich niet goed genoeg voor. Dat vinden Gods kinderen trouwens altijd. Het doordrijven wilden en mochten we niet. Maar zo was het ook goed. God begreep het allemaal wel. Kinderen, u bent verdrietig om het verlies van een lieve moeder en oma met een ruim hart. Ook als ze u wel eens niet kon “volgen” in bepaalde dingen zou ze nooit u iets verwijten. Ze bracht u elke dag in haar gebed bij de hemelse Vader. Ze genoot van de verrassinkjes die u haar bereidde en deelde diep uw zorg en uw pijn. Wij, als vrienden en gemeenteleden, missen haar ook. Ze was een hartelijk en goed mens. Met name ook op haar broer Piet die niet een gemakkelijk leven had en op zijn kinderen is zij zeer betrokken geweest. Zij wist in wie zij geloofde, zoals u dat op de rouwkaart ook aangeeft. De afgelopen woensdag is zij hier op het dorp begraven. Wij mogen ons getroost weten door de Gestorvene die leeft en die Zijn bedroefde gemeente, nu het Pasen geweest is, Zijn lieve groet doet horen: “Vrede zij u!” (Joh. 20:19).