Op de oudejaarsavond van 2009 is uit ons midden weggenomen mevr. Bartje Rietveld-de Graaf van de Irenestraat. “Bets”, zoals we haar kenden, werd 84 jaar oud. We condoleren de haar zeer toegewijde kinderen, en onder hen vooral de oudste dochter, Bep, die met haar de laatste jaren het huishouden vormde, daar heel hartelijk mee. U heeft als kinderen al het mogelijke voor uw moeder gedaan om alles wat lichter te maken voor haar. De laatste vijf jaar m.n. heeft ze met haar lichaam heel wat te stellen gehad. Ze heeft met nogal wat ziekenhuizen en zorginstellingen te maken gehad. En het dieptepunt was wel, dat ze sinds de vorige zomer een deel van een been missen moest. Haar weg was een hele moeilijke weg. En soms was ze daarom ook wel erg verdrietig. Maar ze is vooral erg dapper geweest. Haar hoop veerde steeds toch weer op. Over de dingen van het geloof sprak mevr. Rietveld zo heel gemakkelijk niet. Maar mij is het altijd opgevallen, dat ze, als we uit de bijbel voor haar lazen en een gebed voor haar deden, zo intens luisterde en meedeed. Er heeft wat in haar “geleefd”. Het moge u als kinderen bijblijven, dat zij u de weg naar Christus heeft getracht te leren. Blijf daar bij en ga die weg ook. En we vergeten ook niet, dat ze in haar huis m.n. voor de al vroeg weduwnaar geworden vader als vanzelfsprekend plaats gemaakt heeft. In de dienst van de oudejaarsavond ging het over Mt.20:1-16. En over het loon van Gods kinderen, dat het “genadeloon” is. Dat is het loon, dat wij niet hebben verdiend, maar dat Christus door te lijden en te sterven aangebracht heeft. Het is het kinderloon en het liefdesloon dat God aan ons geeft. Hebben wij ook al hoop op dat loon? Dat loon is het loon van wie niets verdiend heeft. Maar die heel veel schuld heeft. Maar die ook een goede God heeft. En die ziet op Jezus Christus. De afgelopen donderdag hebben wij het lichaam van mevr. Rietveld ter aarde besteld.