Op 6 jan. is in “Waerthove”, waar zij meer dan vijf jaar verpleegd werd, overleden mevr. Adriana van Muijlwijk-van de Pol. Zij werd 95 jaar. Wij condoleren de kinderen, die zo trouw hun moeder in de moeilijke laatste jaren hebben omringd, hier heel hartelijk mee. Mevr. Van Muijlwijk heeft niet een gemakkelijk leven gehad. Zij was nog maar een jaar of twaalf toen haar vader is gestorven. Zij was ongeveer vijftien toen ze vanuit de Bommelerwaard naar Brandwijk kwam om hier op een boerderij te werken. En ze heeft een jongetje van vijf en een half jaar verloren dat in een gierput is verdronken. Dat is alles heel aangrijpend. En ze heeft, naar wij denken, sterk het gevoel gehad, dat zij zich door het leven heen moest “vechten”. Zo kan dat soms gaan. Wij zijn dankbaar, dat zij er blijk van gaf, dat ze wist: “Van de Heere God moet ik het hebben”. We hebben daar soms ook wel wat diepere gesprekken met haar over gehad. Zij was in 1973 belijdend lidmaat geworden en nam, toen dat nog kon, ook aan het Avondmaal deel. De laatste jaren was ze nog maar een schaduw van de sterke vrouw van vroeger. Dat is voor haar zelf en ook voor haar kinderen moeilijk geweest. Ons komt bij dit alles de verzuchting boven: “Wat is toch een mens?” De glorie en de troost van een mens is, dat God aan hem denkt. Wij kunnen dat lezen in Ps.8:5. De afgelopen woensdag hebben wij het lichaam van mevr. Van Muijlwijk hier op het dorp, waar ze lang geleden is gekomen en waar ze daarna is gebleven, ter aarde besteld. En het is ook voor ons allemaal weer een roepstem om de Heere te zoeken, heden, in de tijd van de genade.