Op 30 nov. jl. is in “Graafzicht” waar hij de laatste twee maanden verbleef dhr. Maarten Mourik gestorven. Hij werd 91 jaar. Hij heeft zijn vrouw, die hij erg miste twee jaar overleefd. Dat waren ook de jaren van het sterk verminderen van de krachten van deze man die altijd zo sterk was. De dingen, de dagelijkse en de geestelijke, kwamen teer te liggen voor hem. Hij was dankbaar voor de toewijding van zijn kinderen en kleinkinderen. “Els komt me elke ochtend halen”; dat zei hij me ieder bezoek. En de man die het altijd wist te “redden” in het leven wist tenslotte als een bedelaar bij God te staan aan de poort. Naar het einde toe trad een grotere “frisheid” op voor wat betreft het geestelijke leven. Sterk was hij bezig met hoe het goed komen zou. Goed met God en ook met het leven. Mourik was een man van veel kracht en discipline. Maar hij kon ook heel ontroerd zijn. Om zijn kinderen en om vroeger en om zijn verkering met Pie. Het was aardig, dat hij ook zulke dingen met mij deelde. Hij vertelde ook nogal eens van de veertien mooie jaren toen hij boerde aan de dijk in Streefkerk. Zoiets als de openbare geloofsbelijdenis van zijn kleinzoon Martin toen we in de kerk Ps.122 zongen, was heel bijzonder voor hem. Een donkere dag was de dag dat zijn oudste dochter, Jannie, weduwe werd. Jullie ouders waren in het kerkgaan heel trouw. Dat was mooi. Ik herinner me, dat een preek over Jakob en Jozef hem had getroffen. De tekst was: “Mijn zoon Jozef leeft nog!” (Gen.45:28). Het laatste stukje van de legpuzzel van Jakobs leven was dat. Alles van de strijd van zijn leven viel toen op zijn plaats. Het had jullie vader aangesproken. Wij condoleren de kinderen en kleinkinderen van harte met dit verlies. Blijf bij wat jullie thuis van God hebben meegekregen. Reizen jullie in het geloof maar naar het land aan de overzijde. Daar zal onze diepste wens zijn vervuld als wij met de engelen en de heiligen het Lam dat ons heeft vrijgekocht aanbidden. De begrafenis heeft de afgelopen dinsdag alhier plaatsgevonden.