Op maandag 16 sept. j.l. in alle vroegte is van ons heengegaan dhr. Johannes de Wit. Hij werd 81 jaar oud. Wij condoleren zijn vrouw, zijn twee eigen dochters en de kinderen van zijn vrouw, die ook de kinderen van hem geworden waren, daar heel hartelijk mee. Wij kenden hem als een zachtmoedig mens. Hij zou het niet iemand ooit zuur of lastig hebben willen maken. Hij was een ontwikkelde man die toch eenvoudig is gebleven. Dat heeft hem gesierd. Zijn eerste vrouw was al heel jong gestorven. De dochters, waarop hij heel trots was, waren toen nog maar 19 en 21. Dat is wat geweest. Mooi was het wel, dat dhr. De Wit ook later, zo lang zij leefden, een bijzondere band met de ouders van zijn eerste vrouw bleef onderhouden. In 1992 hertrouwde De Wit. Zoiets is voor een ieder die daarbij betrokken is wennen. Maar het was goed. Het was nog een lange toegift. De weg van zijn ernstige ziekte was zwaar. Maar hij problematiseerde het niet. We hadden hem wel liever wat opener over de roerselen van zijn hart willen horen spreken misschien. Maar wij zijn ook blij, dat hij er in het einde blijk van gaf, dat hij zijn weg en leven overgaf in de handen van God. In Limburg (Brunssum) is De Wit nog kerkvoogd geweest. In Brandwijk had hij achterin de kerk een bescheiden tollenaarsplaatsje. Maar dat vond hij ook goed en misschien nog beter. Een van de laatste keren dat we bij hem waren lazen we Lk.23:46: “Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest”. Bijbels gezien is dat een avondgebed en een kindergebed. Het komt uit Ps.31. De Meester bad het ons voor. Vandaag, vrijdag 20 sept., hebben wij het lichaam van Johannes de Wit ter aarde besteld.