Op 14 nov. jl. is uit ons midden weggenomen dhr. Dirk Hendrik Blotkamp. Hij was 78 jaar. Wij condoleren zijn vrouw, zijn vier zoons, zijn schoondochter en kleindochter van harte met dit verlies. In de ongeveer twintig jaar dat hij hier woonde, is hij er op ons dorp helemaal bij gaan horen. Hij “gaf” zich aan de mensen en ging met hen om als een vriendelijk man. In zijn huis zal hij worden gemist, maar ook in de kerk. Het was tekenend, dat hij het erg vond, dat hij er met de kerkschoonmaak van dit jaar waarschijnlijk niet bij zou kunnen zijn. Want ook dat was zijn “ding”. Maar nog mooier was het, dat hij in zijn kerkgang zo trouw was en dat hij een week voor zijn sterven zei: “Als God roept en je komt dan, zal Hij niet zeggen: ‘Ga nu maar weer weg’”. De voorlaatste keer dat ik hem opzocht, zei hij: “Ik lig te wachten” Hij doelde op de zoon die uit Canada zou overkomen. Maar hij doelde ook op zijn thuiskomen bij God. Al eerder had hij gevraagd of er niet algauw weer Avondmaal was. Hij had het nog zo graag mee willen maken. Onze kleine gemeente mist hem. Wij merkten dat zijn hart bij God was. De laatste jaren had Blotkamp veel met zijn gezondheid te stellen. Het is niet vanzelfsprekend dat hij deze leeftijd nog heeft bereikt. Het ontroerde mij, dat Blotkamp hoegenaamd geen kwaad dacht van de mensen en dat hij als ondernemer destijds goed voor zijn personeel probeerde te zijn. “Ik hoefde er gelukkig geen een te ontslaan”. Hij gaf veel om zijn broers en zusters en hij is voor zijn kinderen een zorgzame vader geweest. Moge hij zijn wens nu verkregen hebben en tot de vreugde van zijn Heere in zijn gegaan. Vandaag (20 nov.) vindt alhier de begrafenis plaats.