De afgelopen zondagavond (5 dec.) is heel plotseling overleden dhr. Govert Aanen. Hij werd 76 jaar. `s Morgens was Aanen nog in de kerk. De preek over Naomi en Ruth die naar Bethlehem gingen, is dus de laatste geweest die hij heeft gehoord. Ontroerd is het, dat je achteraf daaraan denkt. Het was moeilijk te doorgronden wie Govert Aanen feitelijk was. Je zag er wel eens een fragment van. En dan bleek er veel moois in deze man verborgen te zijn. Hij was trouw in dat wat hij deed. Maar hij leek wat in zichzelf opgesloten te zitten. Hij zag van de dingen vaak het meest de zorgelijke, donkere kant. Maar hij kon van de warme, huiselijke dingen toch ook wel intens genieten. En de jongste, anders begaafde, zoon Peter is heel sterk zijn maatje geweest. Vader Aanen was streng voor zichzelf en daardoor misschien ook wel eens voor zijn medemensen. Maar het ijs brak, als hij m.n. zijn kleinkinderen zag. Door hen kwam hij a.h.w. weer dichter bij zijn eigen kinderen en ook bij het leven als zodanig te staan. We staren hem nu na. Hij heeft niet een gemakkelijk leven gehad. Niet in het minst door het verlies van het oudste kind dat al zo jong stierf. Dat heeft een geweldige impact gehad. M.n. toen ik hem begin febr. van dit jaar ging feliciteren met zijn verjaardag heb ik aan een bepaald voorval dat ter tafel kwam, bemerkt, dat hij een rechtvaardig man was. Hij kon er niet tegen als een zwak mens werd gekwetst. Vandaag (10 dec.) vindt de begrafenis plaats. De bedroefde vrouw en (schoon)kinderen mogen in het geloof hun ogen richten op het land van het licht waar Christus als het Lam van God onze blijdschap is en onze vrede. Kom, wij moesten ons maar haasten en naar Bethlehem gaan!