Het is alweer de vierde week dat de kinderen niet naar school kunnen. Leek het eerst op een vakantie, nu voelt het toch anders. Er vloeiden hier en daar traantjes toen onze premier Rutte bekend maakte dat de periode van ‘intelligente lockdown’ werd verlengd. Nog langer zonder vriendjes en vriendinnetjes! En de juf is toch eigenlijk wel heel lief. Het vergt heel wat van met name de jonge gezinnen. Afgelopen maandag mochten de ouders weer voor drie weken huiswerk ophalen op school. Blij verrast mochten ze naast het werk ook een mooie bos tulpen en voor de kinderen paaseitjes in ontvangst nemen. Een mooie geste! Ik moest denken aan de gezinspsalm 128: uw kinderen zullen zijn als jonge olijfbomen rondom uw tafel’. Dit is nu werkelijkheid. Maar… als olijfboompjes soms veranderen in cactusjes wordt het oppassen! Toch proberen we met elkaar de moed erin te houden en mogen we onze Hemelse Vader bidden om kracht, uithoudingsvermogen en stuurmanskunst. Ook denken we aan de mensen die een bedrijf hebben en nu van de één op de andere dag zonder inkomsten zitten. Gelukkig hebben we een overheid die bij wil springen, maar of dat voldoende is, is maar de vraag. Vergeten we ook de oudere mensen niet, die min of meer toch geen kant op kunnen. Die thuis of in verpleeg- of verzorgingshuizen verblijven en geen bezoek mogen ontvangen. We bidden voor ze.