We leven nu in een tijd van handen wassen en handen vouwen. Je hoort het geregeld: we leven in een onzekere en onrustige tijd. Onrustige wel, maar onzeker? Onze zekerheid ligt in de Heere Jezus Christus. En Hij verandert niet. Nog meer dan anders is het nodig om op elkaar te letten. Met name voor de ouderen zijn het spannende tijden. Laten we niet alleen oog hebben voor de ‘huisgenoten’ maar voor het hele dorp. Juist nu mogen we iets van de liefde van Christus doorgeven. Jezus zag met ‘ontferming’ de schare aan. Laten we met diezelfde ogen rondkijken in ons dorp. Er ontstaan ook spontaan leuke acties: zo heeft iemand bij alle ouderen een bloemetje met een bemoediging afgegeven. Er worden bidstonden gehouden. De kinderen uit onze gemeente kregen toch het kerkboekje met het thema van de dienst in de brievenbus. Er zat ook een kaart bij om aan een oudere te geven. De tienerclubavond vond online plaats. We leven mee met al die moeders die naast hun gewone werk ook de kinderen met hun huiswerk moeten begeleiden. Wellicht ligt hier ook een taak voor die vaders die nu niet verder kunnen op hun werk. Als kerkenraad hebben we besloten de bezoeken te beperken om zo de kans op besmetting te verkleinen. Maar gelukkig hebben we de telefoon nog. Wilt u contact, dan kunt u ook gerust uw wijkouderling bellen. Ik heb sterk het gevoel dat die anderhalve meter afstand ons als gemeente dichter bij elkaar gebracht heeft dan ooit tevoren. Laat het ons aller gebed zijn dat het ons ook dichter bij onze hemelse Vader mag brengen.